verhuis

hoei, ik dacht dat alles van een leien dakje zou lopen omdat de url naar mijn blog niet veranderde (http://www.stvincent.tk), maar had er niet aan gedacht dat dat maar een alias was en dat ook lezers hier via saskia.braafvarken.net komen.
alleen gebeurt hier niet veel meer (niks eigenlijk :-)) en staat de verhuisde blog op

http://www.stvincent.tk

alias http://www.hoipolloi.be/blog/

tot daar!

Script Frenzy

wie doet mee? kunnen we elkaar wat opjutten!

Sweet 16

Gelukkige verjaardag Kittenish!

The Lovely Bones

Grrrrr!!!! Ik had een ellenlange post geschreven over The Lovely Bones en ik ben alles kwijt!

Er gaat wel meer verkeerd met die ellendige rotprovider, maar ik heb nog altijd mijn paswoorden niet van hoipolloi, dus ik zit eventjes “knoei” (Vir’laiaans voor “in de knoei” – ze laat meestal voorzetsels en lidwoorden weg).

O damn it, o curse it!

En nu moet ik kuisen en strijken, want straks is het Under Milkwood en ik moet ook nog boodschappen doen!

hehe

dag vrienden, ik loop al een paar dagen achter en weet eigenlijk ook niet tot en met welke dag ik al gelukkige incidenten had. ze liggen niet voor het oprapen! :-)
nee, vast wel, maar ik ben zo verschrikkelijk moe dat ik nergens anders kan aan denken, wat op zich ook weer vermoeiend is.

vrijdag had ik ziekenhuisje, het einde van mijn extreem lange vakantie! ik had sinds eind oktober geen enkele baxter meer gekregen, geen chemo, geen Herceptine en ik heb het geen seconde gemist, maar na de positieve evaluatie van mijn hart 10 dagen geleden wist ik dat de pret niet kon blijven duren (Herceptine was gestopt omdat mijn hart het niet meer aankon en rust nodig had – nu ja “rust”… ik vrees dat mijn hart nog nooit in mijn leven echt “rust” gekend heeft, maar met de Herceptine al een jaar of 7 bovenop mijn onstuimigheid begon het trouwe ding het toch echt te begeven). verder ging alles eigenlijk goed, mijn huid was tamelijk bleek en vlak, de wonde was eindelijk dicht. Terwijl dokkie in juni/juli nog dacht dat die wonde nooit van m’n leven nog dicht zou gaan!

een week of 3 geleden begon de kleine rode vlek op mijn rechterhelft ineens erg uit te breiden. Ik was dus eigenlijk blij dat ik naar het ziekenhuis mocht om oncdokkie’s mening erover te horen. Ze vond het ook verergerd, maar omdat we terug met Herceptine konden beginnen wil ze nog een beetje afwachten of het daarmee misschien af wordt geremd, “Taxol kan altijd nog”. Alles was goed voor mij. Ik krijg natuurlijk liever geen Taxol, maar weet dat het werkt, dus in die zin zou ik er niet tegen op hebben gezien er te krijgen. Nu hoop ik natuurlijk dat Herceptine alleen het goed genoeg doet en ik ook volgende keer geen Taxol moet.

Oh, vrienden, sorry dat ik zo ongeïnspireerd schrijf, ik ben niet verdrietig ofzo maar zit tegen de tranen te vechten omdat ik zo afschuwelijk moe ben. En je zou zeggen “kruip dan in je bed”, maar ik kan overdag niet slapen, dan lig ik daar toch maar te woelen. ’s Nachts ook niet, hoe moe ik ook ben, maar dan kan ik iets innemen. Overdag lijkt me dat zo raar… Ook omdat Virolai nog moet wandelen, ik boodschappen moet doen en kuisen en opruimen en ik ging ook nog een paar sollicitatiebrieven versturen, want ik moet ook dringend mijn inkomen eens beginnen opkrikken…

Enfin, vrijdagavond hadden Aless’o en Hanne ons uitgenodigd voor een kwis in Lommel. Jammer genoeg was hun zoontje ziek en kon Alex niet komen, maar samen met hun vrienden W & F en een hoop chips, oufti’s en nacho’s zijn we nog 18de geworden op 75 ploegen. Aan de anagrammen en aan antwoorden als ’slapwrap’ (ipv wrapslap) merkte ik ook weer dat ik echt wel een chemobrein heb, maar het was echt leuk. Kwissen is dolle pret!

Zaterdag hebben we een stuk opgeruimd van de kamers die resp. muziekkamer en buro moeten worden en een stuk van de zolder. Gisteren moesten we op familiebezoek, de hele dag. In de loop van de namiddag kreeg ik echt koorts en werd heel rillerig en duf, maar ik zei er niks over en verder viel het niemand op en dat was dat.

Ik ga maar eens met Virolai naar buiten want aan dit soort gejeremieer heeft niemand iets. Als dit mijn 30 dagen geluk moeten voorstellen! Bovendien heb ik daarnet mijn mond verbrand aan mijn eigen linzensoep.
(Linzensoep = geluk)

grappig/niet grappig/eigenaardig

Vorige week bestelde ik (op All Posters) een poster van Jacques Prévert met zijn hond, een foto van Robert Doisneau. Vandaag bracht de post de poster.
De hond is helemaal de Gos.
Virolai is ook zo’n hond, maar dan caramelkleurig. Ik bedoel: ze is van hetzelfde merkje.
Maar Gosje was zwart. Het lijkt wel of ik hém daar zie liggen, aan de voeten van de grote dichter.

Een van de gedichten die ik het mooist vind is: “J’en ai vu plusieurs”:

J’en ai vu un qui s’était assis sur le chapeau d’un autre
il était pâle
il tremblait
il attendait quelque chose…n’importe quoi…
la guerre…la fin du monde…
il lui était absolument impossible de faire un geste ou de parler
et l’autre
l’autre qui cherchait « son » chapeau était plus pâle encore
et lui aussi tremblait
et se répétait sans cesse:
mon chapeau… mon chapeau…
et il avait envie de pleurer.
J’en ai vu un qui lisait les journaux
j’en ai vu un qui saluait le drapeau
j’en ai vu un qui était habillé de noir
il avait une montre
une chaîne de montre
un porte-monnaie
la légion d’honneur
et un pince-nez.
J’en ai vu un qui tirait son enfant par la main
et qui criait…
J’en ai vu un avec un chien
J’en ai vu un avec une canne à épée
J’en ai vu un qui pleurait
J’en ai vu un qui entrait dans une église
J’en ai vu un autre qui en sortait…

Under Milkwood

Virolai en ik liepen naar Zolder om kaartjes te kopen voor “Onder het Melkwoud” van Dylan Thomas (vertaling Hugo Claus). Ja, vrienden, dat wordt hier op 23 maart ijskoud opgevoerd door Jan Decleir en nog iemand!

Ik vroeg twee kaartjes en die mevrouw zei: “20 euro.”. Ik zei, met een knikje naar Virolai: “Zij is wel nog minderjarig, ik weet niet of er een korting is?”. Die mevrouw dacht dat ik het over een kind had dat ik mee wilde nemen en vroeg hoe oud ze was en ik, die dacht dat ze meegrapte, zei: “Vijf” en het werd nog een heel gedoe om uit te leggen dat ik de hond bedoelde en dat ik wel wist dat een hond, tenzij hulphond, niet binnen mag in de zaal. En dat ik weet dat Under Milkwood voor een vijfjarige misschien niet helemaal gepast is. En dat ik eigenlijk gewoon een volwassene mee wilde nemen die al in de computer zat (itt uw dienaar die er nog in moest worden gezet en gestraft werd met “En dus geen kind?”, wat een beetje buiten proporties hard was)
Kortom: mijn flauwe lolletje moest zo worden uitgespit dat het laatste stukje grap er helemaal af was!

De geliefde en betreurde Daniil Charms maakte soms van die grapjes. Zo ging hij bijvoorbeeld aankloppen bij een krantenkiosk en vroeg dan: “Woont hier misschien de heer Ivanov?”. Zoiets vind ik leuk, maar tegelijk durf/wil ik niet zo excentriek zijn als hij, waardoor mijn halfslachtige gedoe helemaal niet geniaal overkomt, alleen maar raar.

Toch was dit wat me vandaag gelukkig maakte: dat ik kaartjes heb voor Onder het Melkwoud, dat ik jaren geleden eens in Londen opgevoerd zag, hoogst merkwaardige en onvergetelijke voorstelling!

mislukt

30 dagen geluk is moeilijk vol te houden als je verdrietig nieuws krijgt. Ons Gosje is zondagavond gestorven.

Gos was mijn hond tot ik door kanker en ellende naar een appartement moest verhuizen. Samen met “Verbiest” (Sissi), mijn andere hond die nu grappig genoeg bekend is bij lagere-school-kinderen dankzij mijn broers gekke tekeningen in de Yeti, werd Gosje ‘tijdelijk’ opgevangen door mijn ouders. In afwachting van betere tijden, als het ware.

Toen ik eindelijk weer min of meer plaats kreeg voor een hond (2004) woonden ‘Biest en de Gos al 3 jaar in Donkey en dacht ik dat ze daar inmiddels thuis waren (waren ze ook) en reed ik naar Frankrijk en haalde Virolai.

Het is allemaal te begrijpen en ze hadden het heel leuk op de boerderij van m’n ouders, met veel plaats om te rennen en te spelen, maar ik ben niet heel trots op mezelf. Ook al vind ik dat ik mezelf niet te hard moet aanpakken, ik ben verdrietig en vind dat ik het heel slecht heb gedaan.
Dat je niet goed kan maken wat je hebt verknald, dat vind ik het ergste aan het leven.

Dag Gospodin. Een grote, maar ook een hele lieve hond, dat ben je.

hoera! (30 dagen geluk)

Tricky schreef op haar blog dat ze 30 dagen lang elke dag iets zou schrijven dat haar blij had gemaakt. Dat vind ik een leuk idee en toevallig ben ik vandaag, in de laatste week van mijn behandelingspauze, erg vrolijk geworden van deze kale-hoofden-blues!

dieren eten

Gisteren was het papa’s verjaardag (lang zal hij leven) en we gingen eten bij de Chinees van HdS. Hyper plezierig, maar deze morgen woog ik 2 kilo meer dan gisterenochtend. Hier thuis doe ik nergens zout meer in, ik denk dat ik daarvan enorm verzwaar. Nu ja, ik had ook wel veel gegeten.

Tijdens het eten ging het onwillekeurig over het opeten van dieren, wat ik eigenlijk zo goed als niet meer doe. F’y zei: “Maar ik heb af en toe wel behoefte aan gehakt of spek.”. Papa was, als zoon van een beenhouwer, natuurlijk helemaal carnivoor. Mama vond ook dat het er nu eenmaal bij hoort.

Toen kwam er een eigenaardig argument van de carnivoren: “Als de dieren konden zouden zij ons ook opeten.”. Zo had ik het nog nooit bekeken. Eerlijk gezegd was ik buitengewoon verrast. De scampi op tafel keken ook wel even gek op voor ze blozend moesten toegeven: “ja… in kleine stukjes…”.

Het interesseert me wel. Zou het zo zijn? Doet het ertoe? Is het meer te verantwoorden leeuwen en krokodillen te eten dan konijnen en eenden? Of zijn alle dieren te wantrouwen? Zouden ze er een soort dictatuur van maken als ze konden, met de mens als minst gelijke onder alle gelijken?

Zou Virolai mij opeten? Als ik in stukken gehakt en vermalen was zeker wel. Maar zou ze dat willen, als ze erover kon nadenken? Dat denk ik niet.
Wat is eigenlijk een dier? Hoe gaat het eraan toe in die kopjes? Maken ze onderscheid tussen mensen en dieren of -in het geval van Virolai- tussen bv. mensen, honden en niet-honden?

Hoe meer ik kanker heb hoe meer problemen ik heb met dieren opeten, ik zie alleen nog de angst, de pijn, het verloren leven.

Helaas ben ik een preitaart aan het maken (ik lust geen prei, maar we hebben er nu eenmaal door omstandigheden* in huis) met vegetarische spekblokjes (eerste keer dat ik dat heb gekocht). Helaas, omdat ik alsmaar minder zin heb om ervan te eten. Prei, wie bedenkt zoiets! (Prei en venkel zijn de walgelijkste groenten).

(…)

2 uur later
welnu, vrienden, dat viel mee. de vegetarische ‘baconreepjes’ waren veel lekkerder dan ze klonken en zelfs de prei viel mee. misschien omdat ik er zo positief tegenover stond!

* op de markt kan men voor 5 euro een zak groenten kopen, dat is leuk, alleen zat er prei bij. een zak vruchten neem ik ook altijd.