met kloppend hert…
“met kloppend hert gezeten
op eenen houten stoel”
dat was deze morgen weer op mij van toepassing – ik moest domweg een echocardio laten maken, dus niks bijzonders, al was het wel lang geleden: door die wonde (eindelijk helemaal dicht – jihaaaa! geen verbanden meer en ik mag weer gaan zwemmen!) was ik voor mijn driemaandelijkse hartcontrole (dat moet als je Herceptine krijgt) al meer dan een jaar veroordeeld tot minder vlotte methodes (de laatste tijd was dat de beruchte ‘drink zoveel melk je kan in een kwartier’-test).
Omdat mijn hart in oktober afgekeurd werd voor nog meer Herceptine moest ik wachten tot het zich enigszins had hersteld. In december mislukte de melktest weer: in de betonnen schuilkelder uit WOII die het ziekenhuis daarvoor reserveert sloeg ik weliswaar bijna 2 liter naar binnen voor de verpleegster op het verlossende fluitje blies, maar onder de scanner bleek mijn hart dat helemaal niet zo jolig te hebben gevonden: het lekte aan alle kanten (en eerlijk gezegd: j’avais hyper mal au coeur – die melk leek tot in m’n oren te zitten).
vandaag dus geen melk (wist ik op voorhand en toch ben ik zo stom geweest niet te ontbijten, waardoor mijn hartslag totaal overstemd werd door het gerommel van mijn maag – en dan trof ik nog een toestel dat zo luid stond afgesteld dat volgens mij de hele gang dacht dat er een BEER in de buurt was – een BEER met HONGER dan nog! (elk verhaal moet zijn eigen beer hebben – John Irving)). Enfin, doc cardio keek vooral naar zijn schermpje en daar kolkte en blubte het “helemaal normaal”. Hij ging er een doc intern bij halen, een mooi blond meisje in een witte jas en met haar stethoscoop losjes om de hals geslagen dat over zijn schouder meekeek en “hmhm” zei toen hij opmerkte: “hebt u de vorige resultaten bekeken? een verbluffende herstelling!” (ik voelde me super Grey’s Anatomy). Het was dezelfde dokter die me een paar jaar geleden had vergeleken met “een jong veulen”, dus (ja, zeg, je ligt daar zo naakt, verminkt en vol blubber) vroeg ik: “Net het hart van een jong veulen?” (met daar vlug een quasi-spottend glimlachje achteraan omdat ik -te laat- niet wou overkomen als iemand die naar complimentjes ligt te hengelen) en de dokter keek me even aan en zei: “Dat nu ook weer niet, maar zeker ook niet dat van een oude knol.”.
En daar kon ik het mee doen!
ware liefde
Ze volgt me overal. Tien keer per dag krijgt ze een schop omdat ik vergeet dat ze onder het buro aan mijn voeten ligt. Ze schrikt op, maar kiest even later dezelfde plaats opnieuw. Als ik gewoon een glas water haal loopt ze mee naar de kraan en weer terug. Aan tafel, in de zetel, overal ligt ze vlakbij.
Als ik naar boven ga blijft ze bij de trap zitten tot ik weer naar beneden kom en is dan dolblij. ’s Morgens is ze uitzinnig, alsof ze me in geen jaren heeft gezien. Als ik weg moet, en zij kan niet mee, ligt ze tegen de voordeur aan, neus tegen het glas, eet niet, drinkt niet, tot ik terug ben. Als ik (het is misschien niet erg delicaat dat te vermelden maar enfin, ik veronderstel dat iedereen dat wel eens moet – zeker weet ik het natuurlijk niet, maar iedereen heeft toch een WC in huis?) naar het toilet moet vat ze post voor de deur.
Altijd is ze blij me te zien, altijd heeft ze zin om samen dingen te doen: wandelen, spelen, iets leren, knuffelen…
Op Valentijndag dacht ik opeens: wat als je zo’n geliefde had? Stel dat je man overal aan je plakt, je de hele tijd met blinkende ogen vanonder een warrige haardos aankijkt, elke keer dol van vreugde is als hij je ziet, je zelfs mist als je maar 5 minuten weg bent… Dat je geen stap kan zetten zonder dat hij je volgt. Dat hij, zodra je ergens gaat zitten, het liefst half op je zou kruipen en knuffelen en z’n neus in je gezicht duwen…
In zekere mate is dat misschien wel tamelijk knus… Maar het kan ook wel vervelend zijn denk ik. Vooral als je bvb. iets langer in de badkamer (ik bedoel dus eigenlijk op het toilet) verblijft en hij je zodra je er buiten komt om de hals vliegt met: “Waar bleef je zo lang? Ik dacht dat mijn hart brak, zo gruwelijk miste ik je!”. Een tijdschrift lezen op het t… doe je dan in elk geval niet meer; voortmaken is de boodschap!
Met Virolai voel ik die stress niet, ik heb er zelfs nog nooit over nagedacht. Die gaat gewoon liggen en als het haar te lang duurt valt ze in slaap.
Maar als je man (of jij) daar moeten staan drentelen… Natuurlijk kan je een stoeltje in de gang zetten… Maar geen van beiden zit dan echt op zijn gemak, lijkt me…
Ik maak van de gelegenheid gebruik om nog een liefde te bezingen: Virolai’s oudste speeltje, dat jullie hier op de foto zien, is haar beste vriend. Ze heeft hem al zeker 4 jaar. Hij heet Gainsbourg, ook wel “Gain-Gain”. Soms vergeet ze hem dagenlang en ligt hij ergens in een hoek, maar soms zeult ze er frenetiek mee rond, likt hem van kop tot teen af, jankt als ik er per ongeluk op trap en hij een ijselijk gepiep voortbrengt, legt hem op haar kussen, slaapt met haar snufferdje liefdevol op het brave diertje… Een rubberen ding dat toen in de aanbieding was! Daar deel ik mijn plaats in haar trouwe hartje (sic) dus mee!
chemobrein
Er was nog wortelpuree over van gisteren, dus daarnet, toen ik een beetje honger had, dacht ik: die kan ik mooi opeten met een spiegelei bij. Ik zette een pan op het vuur en in afwachting van het smelten van het klontje boter begon ik de afwasmachine uit te laden.
Even later hoorde ik gesis en gekis. Ik dacht: “Hé, is het nu zo aan het regenen?”. Ik keek in de richting van het geluid en zag een pan op het vuur staan met hete gesmolten boter erin.
Eerste reactie (stomverbaasd): “Huh???”
Tweede reactie (bijzonder tevreden): “Ah ja! Ik ging een ei bakken!”
Ik bakte mijn ei, liet het op mijn bord glijden en toen: “O jee, de wortelpuree!”. Die stond nog ijskoud in de ijskast natuurlijk.
Daarna ging ik een beker thee drinken. Dacht: “Kan ik m’n beker van vanmorgen mooi nog eens gebruiken als ik die even uitspoel.”. Pakte mijn beker, die zat nog propvol thee! Toen pas herinnerde ik me dat ik om 11 uur ook al eens thee had gezet. Pfff!
The Reader
eerst en vooral: dit is een rotprovider. alles gaat hypertraag en de helft van de tijd werkt het niet. ik ga de blog verhuizen naar hoi polloi, maar ik ben mijn paswoord weer eens kwijt, dus het kan even duren en het adres stvincent.tk blijft gewoon werken.
Vorige week hebben we in de filmclub in de bibliotheek “The Reader” besproken. Ik had eerst het boek gelezen, van Bernhard Schlink, in de Nederlandse vertaling. Misschien lag het daaraan (nu ja, de stijl misschien, maar aan de inhoud verandert een vertaling meestal niet veel), maar ik vond het nogal slecht geschreven. Alsof iemand wel een interessant idee had maar daar helemaal niks mee kon doen behalve het neerkwakken op papier. Dat viel dus tegen.
Ik hoorde dat de film beter was dan het boek, en inderdaad maakte die in eerste instantie meer indruk. In tweede instantie was de film even oppervlakkig als het boek, denk ik. Er klopte vanalles niet. Het effect ervan op de meeste andere filmclubbers was ook anders dan op mij – ik denk dat daarin de on-onschuld van de film schuilt.
Het gaat over een jongen van 15 die een relatie krijgt met een vrouw van in de dertig (Kate Winslet). Zij wil hem alsmaar in bad stoppen en hij moet haar voorlezen. Het is ergens begin jaren vijftig. Na een zomer vol passie verdwijnt ze plots. Later studeert de jongen rechten en woont hij een proces bij tegen 6 bewaaksters van een doorgangskamp voor Auschwitz (ja sorry, chemobrain en ik vind het zo vlug niet terug). Tot zijn ontzetting is die Hanna daar een van.
Enfin, ze is analfabete enzo, blijkt dat ze bij de SS was gegaan omdat ze promotie kreeg bij Siemens (waar ze werkte) en bang was dat het uit zou komen dat ze niet kon lezen. Dat slaat toch nergens op! Alsof er, met zowat elke gezonde Duitse man aan het front (in 1943) niet genoeg ander werk was? En moest ze dan voor de SS geen enkel formulier invullen? Werd haar achtergrond niet nagegaan? Moest ze niet tenminste de lijst van gevangenen kunnen lezen?
Ik kan me best indenken dat de auteur een reden moest vinden waarom ze kampbewaakster werd zonder daar meteen ideologische motieven aan te moeten verbinden, maar moest het zo onzinnig?
Tijdens het proces ging het een hele tijd over de tijd in het kamp. Elk van de 6 bewaaksters moest elke maand 10 gevangenen selecteren voor Auschwitz. Die Hanna deed daar grif aan mee. Eerst koos ze meisjes uit om haar voor te lezen en die meisjes stuurde ze dan na een tijdje weg om vergast te worden. Boek en film zijn er niet echt duidelijk over of dat nu juist extra wreed was of als een soort “mooie laatste tijd” moest worden gezien. Die kwestie wordt wel aangehaald (was ze hierdoor “menselijker” dan de andere bewaaksters of net niet?), maar… dat doet toch helemaal niet ter zake?
Enfin, vreemd genoeg werd deze hele selectieprocedure totaal vergeten toen het tot een uitspraak kwam in de rechtszaak. Toen ging het alleen om wie wel of niet de leiding had bij het niet openen van de deuren van een brandende kerk. Die Hanna deed liever alsof ze het verslag daarvan had geschreven dan toe te geven dat ze niet kon schrijven, maar wat deed dat er eigenlijk toe?
Dit alles maakte me misselijk en boos.
Ik zal maar ophouden over mijn ergernissen (er waren er nog veel) en zeggen wat ik het interessante eraan vond: dat je er nog eens over nadenkt of er verzachtende omstandigheden zijn bij zoveel misdadigheid. Mijn antwoord is: nee.
Of zo iemand na 20 jaar hoort vrij te komen. Nee. Of het behoorlijk is zo iemand pakjes te sturen. Nee.
En het stoorde me enorm dat deze film/dit boek iets anders oppert. Het is natuurlijk allemaal verzonnen en die auteur maakte ervan wat hij kon, maar als het zo onzinnig moest kon hij beter van zo’n onderwerp af blijven.
Dat is de bescheiden mening van jullie dienaar,
S.
niet schrijven – lezen
zo lang niet schrijven was nooit de bedoeling. Eerst piepte, hoestte en snoot ik op Alhambraanse wijze (weten jullie hoe dat gaat, als je geen jas aandoet om warm weer af te dwingen ipv een jas aan te doen omdat het koud is? overmoedige dwaasheid!), daarna wist ik niet meer waarmee te beginnen. Andalusië, hier thuis zijn, F’y, m’n peetje die ‘Bubbles’ genoemd wil worden op Franse wijze (dus (Bubblès)) & kleine Soeki (ook Pia heeft een nieuwe naam gekozen) die nu naar school gaat!, Virolai en Kitty, ziekenhuis, die stomme K, boeken, films, m’n nieuwe iPod, de verschrikkingen van Haïti en Luik…
weer een andere “voorlopige” lay-out gekozen terwijl ik er maar niet in slaag gewoon na te denken over hoe de hele boel eruit moet zien: blog, portfolio… Heel lui ben ik de laatste dagen niet, ik ben een site aan het maken voor de wolwinkel van Lummen, Kristoffel. Helaas is hij nog lang niet geschikt om te worden gezien. Eerlijk gezegd ben ik van plan hem helemaal om te gooien.
Ik las gisterenavond ‘Deaf Sentence’ van David Lodge, een van mijn lievelingsschrijvers, uit. Het gaat over een professor in de linguïstiek (een iets oudere heer!) die al een aantal jaren dover en dover wordt en eigenlijk niet meer zonder hoorapparaat kan (maar natuurlijk is het vervelend zo’n ding in je oor te hebben – dat kan ik me voorstellen). Het deed me eraan denken dat ik eens iemand kende die doof was en dat ik het toen zo’n gedoe vond daarmee te praten. Nu schaam ik me daar echt voor. Het was in de tijd dat het leven niet vlug genoeg kon gaan, hierheen, daarheen, alsmaar op de ren. Zou ik me nu niet juist verheugen op geschreven conversaties?
Het is een grappig en tragisch boek, met een ‘endearing’ protagonist (dat zijn die van Lodge altijd), niet echt wat je een ‘geniaal boek’ zou noemen, maar geniaal genoeg om altijd met plezier te worden herdacht door jullie dienaar.
Daarna begon ik in Irvings laatste nieuwe: “Last Night in Twisted River”, mij toegestuurd door mijn favoriete W. (grappig genoeg ook professor in de linguïstiek, een iets jongere heer, absoluut niet doof). Ik zit nog maar een paar bladzijden ver, maar verheug me op verder lezen. W. had gezegd (tijdens een geschreven conversatie) dat hij tijdens het lezen van het boek maar één keer heeft moeten lachen, dus was ik vanaf regel 1 voorbereid op lachen (want dat kon dus blijkbaar elk moment toeslaan) en ik heb daardoor al een paar keer moeten lachen, met ‘beach bear’ bijvoorbeeld.
Als F’y wil slapen (hij moet voor dag en dauw op) doe ik ook mijn licht uit en luister naar audioboeken op mijn iPod. Op dit moment is het “Cecilia” van Fanny Burney, dat ik via Librivox gratis heb gedownload.
vraagjes
is iemand al in Andalusië geweest en wat mag je zeker niet missen als je er maar een weekje bent? leuke adresjes voor slapen en/of eten?
oei, nu ben ik mijn tweede vraag vergeten…
weten jullie wat me echt verwondert ook in het aftellen naar morgenavond? dat allerlei dingen die ik verwachtte niet zijn gebeurd. Daarnet, bv., toen ik de brievenbus open maakte, dacht ik: “Hee, ik ben die sleutel niet kwijt geraakt!” en ik was gruwelijk trots op mezelf! :-)
wil iemand (of kent iemand iemand die dat wil) een weekje huis- en kat-zitten hier, tussen 17 en 25 januari? alle modern comfort (zo wordt dat toch gezegd he, als je een keuken (nieuw!) en een badkamer hebt en centrale verwarming?), kat slaapt dag en nacht, moet alleen af en toe een bakje eten krijgen.
holadiejee, ik ga nog een beetje schilderen. Paddington, Paddington, tralalalalalala!
4 maanden
Vandaag is Freddy exact 4 maanden weg. Hij vertrok op 6 september naar Kandahar.
Zaterdag komt hij terug. Ik ben heel blij en ongeduldig, maar het is ook een vreemd idee.
Er zijn een paar dingen veranderd in die vier maanden.
Ik heb me erbij neergelegd hier te wonen. Daarvoor vond ik het hier niet leuk, niemand was vriendelijk, zeker niet hartelijk, we wonen hier in een straat met huizen en huizen en alles is van asfalt en tegels en kiezels. Voor een goede boekenwinkel moet je een halve dagreis maken, ik kende hier niemand en in de straten hangt een onaangename, vijandige sfeer. Ik had de indruk dat alles wat leeft en groeit (natuur) hier wordt onderdrukt en versteend. Ik dacht dat je nergens kon gaan wandelen als je niet eerst de auto nam.
Ik had extreem veel heimwee naar Grez-Doiceau, waar het helemaal omgekeerd was: iedereen hartelijk, opgewekt, stak je je neus buiten dan raakte je aan de praat met iemand, in de Champion gaan winkelen was altijd dolle pret want ook daar ontmoette je altijd verrassende figuren, iedereen vatte elke gelegenheid aan om te beginnen babbelen, de kassier vroeg “Je vous verrai à la fancy fair?”, allemaal van die jolige dingen… Ik was toen ook alleen (F’y en ik waren nog niet samen) maar woonde op de rand van het Meerdaalwoud, vanuit de douche zag ik reigers, ’s nachts hoorde ik uilen en allerlei vogels die niet konden slapen en het hoogste lied zongen.
Hier word je gewoon afgesnauwd in de winkels als je iets vraagt. Aan de kassa moet je zonder woorden je boodschappen inladen, bankkaart in de bancontact pleuren, ticket aannemen en weg. Als je glimlacht of iets zegt kijken ze alsof ze het volgende moment de politie gaan bellen en een ambulance met verdovende spuiten en dwangbuizen.
Enfin, ik ging niet klagen maar zeggen wat er veranderd was! Ik ben hier de afgelopen maanden beginnen rondzwerven en heb allerlei wandelpaden ontdekt. 5 minuten wandelen en ik ben in bossen en velden, ik kan te voet naar Zolder en moet dan bijna niet over verharde weg. Nu heb ik pas ook ontdekt dat de wandeling naar de bibliotheek (een half uur over een nare baan) vervangen kan worden door een wandeling van bijna een uur over een veel leuker pad, je moet dan ook bijna niet over straat. Ik kan tot bij Kitty lopen door de velden (was anders ook een tocht over een nare baan die ik liever met de auto deed omdat er geen plezier aan is over een drukke weg te stappen), ik kan met Kitty (en dat wil ik dit jaar ook doen) metyeen de velden en de bossen in, gewoon lange omzwervingen maken, ik heb picknicktafels ontdekt, bankjes, prachtige paarden, koeien, een vijver met ganzen… Allemaal dingen waar F’y, die hier al meer dan 10 jaar woont, geen idee van heeft!
Verder ben ik minstens een keer per week in de bibliotheek geweest en ben daar nu eigenlijk “kind aan huis”. Ze leggen dingen apart voor mij, ik begroet en word begroet als een oude bekende, het is er heel leuk. Je kan er uren zitten om tijdschriften te lezen of boeken die niet mee naar buiten mogen. Alleen jammer dat er geen chocolademelk of thee is en geen koekjes. Of, in de zomer, cola en nootjes. Maar ja, dat is wel voorzichtig.
Met de auto, maar niet heel ver weg, zijn nog meer mooie wandelingen, een fantastische bakker (niks vieze vlaaien!), een leuke krantenwinkel…
De hondenschool is leuk, de overburen hebben me een zak appels gebracht (ook leuk!), die zwaaien nu altijd. Ons huis is leuk, ik heb er wat in veranderd om me wat meer thuis te voelen, ik heb het redelijk in orde gehouden en het valt dus allemaal best mee. Ik zou nog altijd liever ergens anders wonen, in Grez bvb, maar mis nu vooral een grote tuin.
Op straat hebben 9 mensen op 10 een zuur gezicht, maar ik neem het met beter humeur op, die ene op 10 die knikt of glimlacht maakt alles goed.
Toen F’y vertrok stond hier een grote mand met was om te strijken. Hij wilde dat nog vlug even doen voor hij vertrok, maar ik zei: “Maar nee, dat doe ik wel!”, en we maakten een uitstapje. Ik dacht toen nog (ken jezelf!) “Saskia, over 4 maand staat die mand er nog en moet je dat op ‘t laatste nippertje nog beginnen strijken, vlug in de laatste uren voor F’y terugkomt.”. Mezelf betrappend op die gedachte dacht ik: “Welnee, ik strijk dat morgen, dan ben ik ervan af.”. En wat denken jullie?
De mand is van plaats veranderd hoor, ik heb hem in de slaapkamer gezet (uit het zicht) maar er is nog geen halve zakdoek van gestreken. Dat ging ik vandaag doen, maar het wordt eerder morgen en dan overmorgen, dan zaterdagmorgen, dan zaterdagnamiddag, dan zaterdagavond, in volle paniek.
Ik heb niks aangedaan dat gestreken moest worden in tussentijd! :-)
Rambo (de kat) leeft ook nog. Onze verstandhouding is er niet op verbeterd, maar is ook niet verslechterd. Ik heb wel zijn ligplank opgepoetst, ligkussen gewassen… In materieel opzicht is hij erop vooruitgegaan. Hij weet nu wat hij mag (niet veel) en wat hij niet mag (veel! :-)) en ligt de hele dag te slapen. En de hele nacht. Maar daar kan zijn leeftijd (bijna 14) mee te maken hebben.
Nog 3 keer slapen…
zeef
Het is nu officieel: mijn geheugen is een zeef.
Vergeet ik te schrijven dat ik ook zo vaak mogelijk naar De Zevende Dag en Phara kijk. Omdat de regie zo goed is!
En het journaal, dat moest nog op mijn lijstje met voornemens.
gelukkig 2012!
ik bedoel natuurlijk 2010, maar om een of andere reden denk ik al het hele jaar dat het 2012 is, niet als ik erover nadenk, maar als ik het eruit moet flappen. ken je dat, dat je iets wel weet maar je, als het vlug moet gaan, toch steeds vergist op dezelfde manier. zoals bij “ater ater ater – een koe geeft…” – “water” en dan “oh nee! ik ben er weer ingestonken! die flauwe domme grap!” enzovoort enzovoort, maar dan is het al te laat.
Kwaad kan het eigenlijk niet om meteen al geluk te wensen voor 2012 ook, maar eerst 2010. Raar eigenlijk, het lijkt wel een soort toekomstjaar ipv het heden.
Het jaar eindigde op een fantastische manier: woensdag belde de postbode aan. Onze postbode, tussen haakjes, is Belgisch kampioen agility met zijn hond! Hoera! Hij had EEN ONGELOFELIJK MOOI PAKJE!!! bij zich en het was voor mij!
Dit bracht de postbode :-)
Deze pakjes zaten in de envelop...
en dit zat in de pakjes!
Dankjewel Tricky! Ik was/ben in de wolken!
Van Tricky pik ik ineens ook een stokje op, om het voorbije jaar een beetje te kunnen afsluiten met de “eindejaarsvraagjes”.
1. Wat deed je in 2009 dat je nooit eerder deed?
Eerst dacht ik: niks, maar dat leek me wel erg sneu en het klopt ook niet.
Ik heb mijn verjaardag in Portugal gevierd.
Ik heb geprogrammeerd in PHP en in ActionScript 2.0 en 3.0 en vanalles geleerd over webdesign dat ik dringend weer moet opnemen!
Ik ben met Daan naar Amsterdam gereden, hij had zijn gps in mijn auto geplakt (ik had nog nooit met een gps gereden) en we hebben meegedaan aan de preselecties van Lingo (maar we moeten wat meer oefenen voor we het nog eens proberen). Virolai en ik hebben meegedaan aan de gymkhana op de hondenschool (moeten veel meer oefenen, vooral zaklopen was een ramp).
Ik heb een hogedrukreiniger gebruikt.
Ik heb geleerd de steken van mijn breiwerk op te zetten met een haaknaald (provisional cast on) wat veel mooiere randen geeft en ik heb een nieuwe kantsteek geleerd (die ik nu ook altijd gebruik: laatste steek afhalen met draad naar je toe, eerste steek breien in de achterste lus), wat een mooiere kant geeft.
Oh, en op het gevaar af dat jullie denken dat ik gewoon “Vincent Delerm” wil zeggen: ik heb Vincent Delerm gezien! In Brussel! En als jullie me willen horen klappen en zingen (als je goed luistert want er was een mevrouw die luider zong, vooral het refrein – haha!, kende ze de tekst misschien niet helemaal? – ik deed meer de achtergrondkoortjes, maar bij “un chandelier blanc IKEA” hoor je me wel goed!) kijk dan naar dit filmpje:
maar kom niet bij me klagen als je je hart verliest! :-)
2. Heb je je goede voornemens waargemaakt en ga je er dit jaar nieuwe maken?
Goede voornemens waargemaakt: nee, ik vrees van niet. Geen enkel.
Dit jaar nieuwe: ja!
- geen goedbedoelde beloftes maken waarvan ik tijdens het beloven al weet dat ik ze niet ga nakomen
- niks beloven als ik niet 100% zeker weet dat het gaat lukken. Zeggen “ik zal het proberen, maar ik weet niet of het wel zal lukken” als ik het tussen de 50 en de 99% zeker weet. Kop houden in alle andere gevallen.
- de auto niet nemen als dat niet strikt noodzakelijk is.
- minstens 10 kilo afvallen
- als ik iets doe tegen mijn zin (bv. uit beleefdheid), beseffen dat dat mijn keuze was en er dus geen 3 dagen over lopen zaniken.
- alleen televisie kijken als het interessant of verheffend is of anderszins een speciale betekenis heeft.
- dingen waar ik aan begin (breiwerken, websites, klusjes…) afmaken.
- elke dag een wandeling maken, zwemmen of paardrijden (tenzij bij overmacht). elke dag minstens 5 minuten touwtje springen, dansen en springen, rondspringen of jongleren (tenzij bij overmacht).
- mensen en dieren waar ik om geef dat beter laten merken en beter voor ze zorgen.
- geen dieren meer opeten
- zoveel mogelijk lezen en schrijven
- als ik het ergens niet leuk vind: gympen aan en gaan
3. Is er iemand in je omgeving bevallen?
Ja! Dat is grappig, want ik ben heel blij dat ik Alessandro heb leren kennen in 2009 en hij en Hanne kregen eind juni een broertje voor Jade: Lukas!
4. Is er iemand uit je omgeving overleden?
ja, en ik kan het nog altijd niet geloven.
ja, en ik ben nog altijd even verdrietig.
ja, en ik ben nog altijd even kwaad.
5. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
Portugal, geniaal land. We waren in Porto (ah!) en Lissabon (oh!) en Fatima (koekoek!) en Tomar (zeer geliefd!). Het regende een week lang, het stormde, woei, we hadden het ijskoud en raakten onderkoeld, maar wat een mooi land! leuke mensen ook! lekker eten! grappige straatjes! wat een geschiedenis!
Duitsland (ja ho, we moesten een keuken gaan kopen in Aken) (nu ja, er is eigenlijk niks mis met Duitsland. He? He?).
Nederland: Amsterdam (dans le port d’ en daarna zijn we langs Artis gereden (vond ik leuk) en langs het Damrak (vond Daan leuk). En met F’y (paar keer) en mama (één keer) naar Maastricht. Vaste kefjes daar: de Stink (leukste kleertjes), de Klapperboom (lekkerste eten) en de Sterre der Zee (ontroerendste madonna)
Frankrijk: we waren uitgenodigd bij Tita en Gaby in Le Pin, Auvergne (grens Bourgogne). Website volgt! :-)
6. Wat wil je in 2010 dat je niet had in 2009?
Samengevat: een zorgeloos leven.
7. Welke data van 2009 staan in je geheugen gegrift?
1 januari (rotste begin van een jaar ooit, ik had er al genoeg van voor het goed en wel begonnen was) en 20 oktober (Tilly).
8. Wat was je grootste verwezenlijking van 2009?
Slagen voor al mijn examens webdesign. Naar de tandarts gegaan zonder angst.
9. Waarin heb je het vaakst gefaald?
In mezelf niet in nesten werken. Mijn neef Dupk gaf me ooit het boek “Eloge de la fuite”, een interessant boek dat betoogt dat je het jezelf zo makkelijk mogelijk kan maken, dat er niks verkeerd is met vluchten of ontwijken. Dat boek kwam me natuurlijk goed uit, want die neiging heb ik vanzelf al, maar het is niet goed. Op den duur (en ik spreek uit ervaring, geloof me) spring je van schrik tegen het plafond elke keer als de telefoon rinkelt of de deurbel gaat.
In geen energie stoppen in mensen/dingen die er niet toe doen terwijl ik dan te weinig energie overhou voor mensen/dieren/dingen die er wel toe doen.
Beide dingen stop ik met ingang van nu.
10. Ben je ziek geweest of gewond?
Ziek natuurlijk (niks nieuws) en het hele jaar lang gewond (maar telkens minder – de wonde is na anderhalf jaar nu bijna genezen)
11. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2009?
Mijn computer!
12. Waar ging het meeste van je geld naartoe?
Afbetalingen allerhande.
13. Waar was je heel enthousiast over?
Vrienden (oude, nieuwe, hervonden, totaal onverwacht & weer zeer voorzichtig opgepakte). De cursus Webdesign.
14. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2009?
“Dis, quand reviendras-tu?” van Barbara, gezongen door haarzelf, Bénabar of Jean-Louis Aubert, omdat ik het zo vaak in tranen mee heb gezongen.
“Zing, vecht, huil, bid etc” van Ramses Shaffy.
15. Ben je in vergelijking met vorig jaar…
a) blijer of triester?
minder optimistisch in elk geval, maar ook vastberadener
b) dikker of dunner?
dikker. het komt volgens dokkie door de Taxol, maar ik heb aldoor honger. Zelfs terwijl ik aan ‘t eten ben, of na het eten, als ik wakker word, als ik ga slapen… Vooral naar warme hartige dingen, noedels of linzensoep. Dat ik nu al meer dan 2 maand Taxolloos ben schijnt overigens niet te helpen.
c) rijker of armer?
jee… ik ben blij dat m’n auto afbetaald is, maar verder… Dit is niet echt een ziekte waar je rijker van wordt…
16. Wat had je graag meer gedaan?
Geschreven (mails, brieven, verhalen). Mijn best, want dat was in 2009 niet goed genoeg.
17. Wat had je graag minder gedaan?
Tijd verspild met vanalles waar ik geen zin in had en dat mijn nieuwe 2010-zelfje nooit zou hebben gedaan. Me druk gemaakt over niks.
18. Wat deed je met kerstmis?
Kerstavond: hyper leuk bij mijn broer.
Kerstdag: bij F’y’s familie. Voor het dessert naar huis gegaan vanwege enorm veel hoofdpijn.
19. Ben je verliefd geworden in 2009?
Een volgeling van Dethier is altijd verliefd!
20. Wat was je favoriete televisieprogramma?
welnu, de laatste maanden had ik een vaste televisieroutine: Blokken, 60 Minutes Make Over en dan om ‘t even wat er was, een kookprogramma, iets over verhuizen naar warme landen en zo vaak mogelijk een kwis: Canvascrack, Pappenheimers, Slimste Mens, 2 voor 12…
Vandaag was mijn eerste dag van het nieuwe regime: televisie pas om 22 uur op voor de Slimste Mens en meteen erna weer uit.
Mijn grootvader was een van de televisiepioniers, dus ik heb niks tegen het medium, absoluut niet. Maar er is te weinig tijd, ik moét dingen doen waar ik van opbloei of leer of grappig van word.
Het beste programma dat ik heb gezien was een boekenprogramma op Frankrijk, ik weet niet meer hoe het heette en met wie of wat.
21. Wat is het beste boek dat je gelezen hebt?
Ooit? Dat weet ik eigenlijk niet. Ik vraag het me nu ook af…
In 2009… De Radetzkymars van Joseph Roth (dank je voor de tip Alexej :-)). Roth was voor mij de ontdekking van het jaar (itt Philip Roth, die ik ook heb geprobeerd maar waar ik absoluut niet van hield).
Ik weet niet goed meer wat ik dit jaar heb gelezen, niet veel tijdens webdesign…
Beste ooit is denk ik “Pale Fire” van Nabokov. En het grootste deel van “Camilla” van Fanny Burney.
Oh, dit is frustrerend! Ik moet er duizend aan het vergeten zijn.
22. Wat was je favoriete film van het jaar?
Ik ben niet in een bioscoop geraakt (denk ik toch… hoe makkelijk verwar je 2009 met andere jaren!), maar ik heb veel DVD’s gekeken en veel mooie films gezien. De allermooiste was Ladri di Biciclette van Vittorio De Sica. Mooiste ooit is dit waarschijnlijk ook.
Als het films moeten zijn die vorig jaar zijn uitgekomen kan ik niet antwoorden: ik heb er geen gezien. Verbijsterend, want vroeger ging ik 2 à 3 keer per week naar de film (ik had 4 jaar lang een abonnement en mocht zo vaak gaan als ik wou!)
23. Wat heb je gedaan op je verjaardag, en hoe oud was je?
Op mijn verjaardag waren we in Porto en heb ik hyper hard ruzie gemaakt met F’y voor ik besefte dat ik echt de grootste stommeling aller tijden was. Dat was op het misdadige af stom.
Dat was ’s morgens, daarna werd het gelukkig een leuke dag. Ik kocht een broodje met kaas om aan een zwerfhond te geven, ’s middags. Daardoor bleef het beestje ons overal volgen. Daardoor durfde ik geen straten meer over te steken (hij/zij volgde niet op de voet maar met een paar meter tussen).
Ik heb zo in Bulgarije ook eens een hond “opgedaan” met desastreuze gevolgen (bijna zelf uit het hotel gegooid), maar ergens in de loop van de namiddag moesten we een tram nemen en toen kwam ‘dat hond’ niet mee. En de volgende dag was ze nergens meer te vinden.
We aten in zo’n kantine tussen de Portugese mannen.
24. Wat hield je mentaal gezond?
Niks. Het was mijn zwaarste, moeilijkste jaar sinds het begin van mijn kankerdecennium. Mijn mentale operationaliteit liet behoorlijk te wensen over.
25. Welke gebeurtenissen uit 2009 zal je niet vergeten?
Geen. Chemo brain. Als ik Tricky’s blog niet had gelezen zou ik absoluut niks hebben kunnen opnoemen dat vorig jaar gebeurd was en dingen van haar nazeggen lijkt me valsspelen!
Of ja, toch! Vincent Delerm kwam naar Brussel op 21 februari! :-D
aïe! aïe!
zoveel dingen om over te schrijven, en een bonzend hoofd dat ik verkies te negeren. denk gewoon over al mijn woorden een laagje “au! au! aïe! urf!”.
Tilly had het vaak over Grey’s Anatomy maar… ik had daar nog nooit naar gekeken. Het wordt namelijk uitgezonden op een moeilijk uur (vraag me niet naar wat ik dan doe!) en in de bibliotheek hebben ze alle seizoenen à 0,50 euro per DVD per week. Er leek me dus (story of my life) “gelegenheid genoeg” en “het kwam er maar niet van”, ook al begon ik meer en meer te Mc Burney’en van nieuwsgierigheid naar Mc Dreamy aka Mc Steamy.
Het eerste seizoen was ook alsmaar uitgeleend. Er brak een periode aan dat ik elke keer als ik in de bib kwam (en ik kom daar 2 à 3 keer per week – een meisje heeft een doel nodig in haar leven) op de computer “Grey” intikte en “zoek” en naast seizoen 1 “ontleend” zag staan.
Toen ging het niet goed met Tilly en toen raakten we haar kwijt. Ik werd bang voor Grey’s Anatomy. Toen ging dat over, niet het verdriet maar de angst ervoor, en wilde ik het toch graag zien.
Zaterdag in de bieb weer eens gezocht, maar weer geen Seizoen 1. Van de mevrouw die ook in de filmclub zit hoorde ik toen dat Seizoen 1 al maanden weg is en dat de persoon die het heeft geleend al meer boete moet betalen dan het zou hebben gekost de serie te kopen (enfin, een seizoen toch). Maw: ik ben begonnen met reeks 2.
Eerst moest ik er wat inkomen, ik wist niet wie iedereen was en al had ik Mc Dreamy meteen in het snuitje, bijna meteen kwam zijn ex ook opdagen en had je de poppen aan het dansen. Ik begon dus eigenlijk “op een ongelukkig moment” en ik was bovendien enorm aan het vloeken, tieren en brullen met mijn Shallowtail. Met “mijn” bedoel ik dat ik hem aan ‘t breien was, maar na een keer of 7 uittrekken en een keer of 5 uitRUKKEN!!!! ben ik elke illusie kwijt dat ik die nog afkrijg voor morgen en heb ik een ander kerstkado gekocht voor de persoon in kwestie. Grey’s stoorde de Shallowtail en de Shallowtail stoorde Grey’s. Tot ik, door dat zo vaak opnieuw te beginnen, het patroon van Shallowtail wel kon drooooomen en mijn hele hoofd zich kon concentreren op Mc Dreamy en Meredith en Dr Yang en Dr Burke en Dr Karev en Dr Stevens en die akelige Dr Addison Montgomery-Shepherd (tell me why I don’t like ex’es?) en Dr Bailey en Dr Webber…
Ja, vrienden… Grey’s Anatomy heeft er een vriendinnetje bij! O, o, o, wat doet me dat denken aan de tijd dat ik zelf… in het Kultuurkaffee… meedogenloos geplaagd door mijn vrienden… Ariane stuurde me zelfs eens een kaart van Schwarzwaldklinik… Mijn ouders verbijsterd: “Wat bedoelt ze met knappe dokters?” :-)
Wijze 2, voor wie hem kent (en Ariane is daar bij!, al heeft ze zelf meer een zwak voor Wijze 5), was echt een knappe dokter, maar helemaal niet wijs doch zeer dwaas voor de liefde te vluchten toen ze voor hem stond. Eerst verwarde ik hem met Wijze 4, mijn eigen favoriet, die op Prof. Dethier leek (en dus op beertje Paddington).
Okee, okee, okee. Jullie denken misschien: is ze nu helemaal niet wijs? Maar nee! Ik was Dr. George O’Malley niet vergeten! (blush)
Kadootjes
Ik moest de stad in om kadootjes te kopen en alles ging perfect. Ik had me voorgenomen om snel en efficiënt te handelen, omdat de tijd drong, niet omdat ik het niet leuk vind op kadootjestocht te gaan. Ik had ook een broek nodig (heb geen enkele broek meer die niet op een of andere manier kapot is) en een jas (idem, zelfs zo erg dat ik gewoon een dikke trui als jas moet gebruiken) en dat zou ik even vlot en efficiënt aanpakken. Eerste winkel: recht op mijn doel af. Naam 1 van mijn lijstje geschrapt. Winkel 2: het eerste wat ik zag was perfect. Naam 2 van mijn lijstje geschrapt. Panos: niemand voor mij (maar in de korte tijd dat ik bediend werd kwam er een hele rij achter me staan), vlotjes een chocoladebroodje en een cécémel gekocht en genuttigd. Winkel 3: ik zie exact de broek die ik in mijn hoofd heb, kleur, stof, alles! Ik ga ermee de paskamer in, hij past perfect, voelt plezierig aan, de prijs is goed. Geen enkele reden om hem niet te kopen, denken jullie. Juist. Maar daar begon dus het gemier: ik heb die broek terug gehangen. Waarom, Joost mag het weten. Gewoon zo’n idee van: jaja, zachtjes aan dan breekt het lijntje niet, er is geen man overboord enz., allerlei zegswijzen die helemaal niet van toepassing zijn op het afrekenen van iets dat je a) zocht en b) echt nodig had.
En ik kon nog 100 keer denken: Saskia, Saskia, Saskia (als ik boos ben op mezelf noem ik me bij mijn echte naam), nu heb je de poppen aan het dansen.
Dat was dus zo. Winkel in, winkel uit, niks was nog goed, wat ik in mijn hoofd had was nergens te vinden, wat ik nog niet in m’n hoofd had kwam er ook helemaal niet in, geen enkele keer meer zoiets als met kadootje 2, integendeel.
En ik werd zo verschrikkelijk moe en ik kreeg hoofdpijn met een H en mijn rug begon pijn te doen, ik had het koud (in 100 winkels geen enkele leuke jas zien, kan dat? (in de Esprit had ik bijna gevraagd naar een leuke jas die ze twee jaar geleden hadden, er hoopvol bijzeggend: hebben jullie die nog? en als ze dan vroegen welke jas ik bedoelde zou ik zeggen: tja, zo een die hier toen hing, maar ik weet niet meer hoe die eruit zag of welke kleur ofzo, ik denk met knopen maar het zou ook met een rits kunnen zijn…)), zelfs een broodje gaan eten lukte niet meer: toen ik de Underworld binnen ging, mijn superfavoriete broodjeszaak met de gedachte waaraan ik mezelf de laatste 2 uur had opgepept (“nog even doorbijten en je kan een broodje eten met honing en noten”) kreeg ik het hyperbenauwd, ik kon niks bedenken om te eten, het was onmogelijk. Ik moest naar buiten.
In een ruk ben ik naar het station gelopen, de 2 zakken uit de 2 eerste winkels sneden in mijn handen maar ik was blij dat ik die tenminste had. Ik dacht: dan thuis maar (wij hebben hier in Berkenbos ook wat winkels) en naar de markt voor groenten en appetizers (mijn taken voor morgen). Mijn hoofd barstte bijna uit elkaar, ik dacht: eerst maar naar de markt, dan ben ik daar vanaf en die kadootjes kunnen morgen ook nog altijd.
Ik weet niet of jullie hier bekend zijn, er is een multiculturele markt op het oude mijnterrein. Nu, dat is wel eens de moeite, vooral in de zomer, de gebouwen van de mijn zijn indrukwekkend, de liftschacht domineert het terrein en de (hele grote) markt bruist van kleur en leven. De groenten zijn er heel goedkoop, fruit ook, er zijn pastilla’s en muntthee als je de inwendige mens wil verkwikken, maar je kan ook een Vietnamees hapje krijgen, enfin, aan alles is gedacht voor een plezierige namiddag. Er is een parking met een pendelbus maar omdat ik in mijn trui stond te bevriezen aan de bushalte ben ik beginnen lopen, dat is toch wel een heel eind. Met een barstende kop stond ik aan te schuiven bij het eerste kraam. Ze hadden alles wat ik nodig had: olijven, met kaas gevulde pepertjes, dolmades, feta, gevulde aubergine… Ik probeerde te schatten wat dat zou kosten want… even kijken hoeveel geld ik bij me had… en toen de koude douche: nougatbollen!!!
Het gekke is dat ik onderweg van station naar markt alsmaar dacht: “ik ben iets vergeten, ik ben iets vergeten”. Dat ‘iets’ was dus: geld afhalen. Niemand heeft bancontact op die markt en er is er ook nergens een in de buurt…
Dat, vrienden, was de genadeslag. Ik besefte dat na kado 1, kado 2 en het chocoladebroodje, dat trio der efficiëntie, de hele rest van de dag van grote klungeligheid van mijn kant had getuigd. Ik stond op de markt zonder geld en met een migraine die misschien wel één keer naar de markt wilde gaan maar geen twee keer en alleen thuisblijven wilde ze ook niet. Pe-na-rie spelt men zo’n toestand en ik zat erin.
Ik kwam thuis en kreeg van de buurman prompt een bos bloemen, die verkeerdelijk bij hem was bezorgd. Dat was dus even een lichtpuntje. Het kwam van F’y’s kolonel, die me feliciteerde met het zeer goede werk van mijn partner in Afghangstan. Nu die kolonel is echt een vriendelijke heer, jammer dat ik hem niet heb kunnen spreken. Toen belde mama en moest ik bekennen dat er van al mijn groenten en appetizers nog geen halve groente of appetizer in huis was. Ze piepte van angst: “Maar je bent die surprise toch niet vergeten?”. Ik -terwijl het me rood werd voor de ogen – “euh…. surprise…?”. Vrienden, jullie kunnen lachen maar het is angstaanjagend hoe weinig ik onthou. Het is het beruchte chemobrein dat ik meer dan ooit in sabotagestand voel staan.
Mama friste m’n geheugen op, ik schreef het op een blaadje en ging naar de GB en omdat ik daar dan toch was stak ik ook nog de Koolmijnlaan over naar de Fun. Inmiddels was ik echt eigenlijk groggy. Hoofdpijn en vermoeidheid en al die dingen daar in de Fun waaruit ik nog 5 geschenken moest kiezen…
En de Fun… daar begon de pret pas helemaal. Na een uur op mijn kniën zitten staren naar 4 gezelschapsspelen, nu eens het ene, dan weer het andere oppakkend en omdraaiend in de gruwelijkste muzak (konstant onderbroken door de jingle “Fun Fun Fun – daar begint de pret” heb ik mezelf naar de kassa’s gesleept met welgeteld één kado.
De migraine was tegen dan zo erg dat ik, als ik nog een keer “Slaap zacht lekker ding” had moeten horen (of “Fun Fun Fun”) gewoon zou hebben overgegeven. Sorry voor de indélicatesse van mijn bewoordingen. Ik had daar nog een kadootje gevonden eigenlijk, een prachtige stoffen Snoopy-portefeuille met een zakje voor klein geld in met een rits en alle plaats voor allerlei papieren. Maar ik wist niemand die daar blij mee zou zijn. Behalve ik dan. Maar “Was het een jas of was het een broek, nee, dat was het niet, het was Saskia’s Snoopyfase die zich daar weer eens verried!”, dus ik heb hem brrrrrrrraaf laten hangen!
In de GB had ik makkelijk klaar te maken eten gekocht (aka een spinaziepizza), maar toen ik, klagerige kop en al, naar huis reed, bleek ‘t Bekske al open en puur uit frustratie kocht ik er een grote friet met joppie, een kaaskroket en -oh vrienden! terwijl ik geen vlees meer eet!- een shaslick. Virolai heeft hem opgegeten en ook alle frieten waar “goed veel” joppie op hing (ze is nu zo verwend dat ze frieten waar geen joppie op is gewoon niet moet!), ik heb me dus opgeofferd, ik heb zelf ook het liefst de flink gejoppiede en Viri mocht wel eens verwend worden.
Met frieten eten, breien en Grey’s Anatomy (en een beetje inpakken) werd het tijd voor de Slimste Mens. Way to go, Bent Van Looy, ook al heb ik er geen flauw idee van wie je bent of wat je doet en googel ik je niet op voor het geval je iets naars zou doen, dat je muzikant bent heb ik zo half begrepen, maar wat als het van dat gedoe is? Zoiets naars, ja, ik kan het niet anders uitdrukken, van die akelige muziek… Wel hoera, hij won, jammer van die ‘Ollander, jammer van De Win.
Soms vind ik dingen heel raar. Vinden een hoop mensen bij elkaar opeens ‘hommeles’ een woord dat ‘wij hier’ niet gebruiken. Wij hier, maar ik vind het een doodnormaal woord. Ik gebruik het vaak, meestal in een zin als “dit of dit niet doen, want dan is/wordt het hommeles’. Misschien omdat wij vroeger zoveel ‘Ollanders in de klas hadden… We konden allemaal het Wilhelmus zingen (en met meer overtuiging dan die saaie Brabançonne), de eerste drie strofen tenminste. Daarna namen we de tekst erbij :-)
Maar ook ‘bobo’ laatst, de hele zaal vond dat een woord dat niemand kende, dat trof me, want ik vind het echt een gewoon, alledaags woord.
Bij andere dingen zit ik daar dan weer: “Poink! Nooit van gehoord! Nooit gezien, nooit gelezen, geen idee waar ‘t over gaat! of erger: dat ken ik, dat weet ik, het zit in mijn hoofd! maar het zit zo diep ingestopt onder de watten van mijn chemobrein dat ik ze nooit op tijd op de plaats krijg waar gedachte overgaat in spraak. En dat is eng.