mislukt
30 dagen geluk is moeilijk vol te houden als je verdrietig nieuws krijgt. Ons Gosje is zondagavond gestorven.
Gos was mijn hond tot ik door kanker en ellende naar een appartement moest verhuizen. Samen met “Verbiest” (Sissi), mijn andere hond die nu grappig genoeg bekend is bij lagere-school-kinderen dankzij mijn broers gekke tekeningen in de Yeti, werd Gosje ‘tijdelijk’ opgevangen door mijn ouders. In afwachting van betere tijden, als het ware.
Toen ik eindelijk weer min of meer plaats kreeg voor een hond (2004) woonden ‘Biest en de Gos al 3 jaar in Donkey en dacht ik dat ze daar inmiddels thuis waren (waren ze ook) en reed ik naar Frankrijk en haalde Virolai.
Het is allemaal te begrijpen en ze hadden het heel leuk op de boerderij van m’n ouders, met veel plaats om te rennen en te spelen, maar ik ben niet heel trots op mezelf. Ook al vind ik dat ik mezelf niet te hard moet aanpakken, ik ben verdrietig en vind dat ik het heel slecht heb gedaan.
Dat je niet goed kan maken wat je hebt verknald, dat vind ik het ergste aan het leven.
Dag Gospodin. Een grote, maar ook een hele lieve hond, dat ben je.
4 Responses to “mislukt”
Leave a Reply
Je hebt altijd het beste gedaan wat je kon, Saskia. Aan die ziekte kon je niks doen, dus moest Gos wel verhuizen.
En je wist dat hij het goed had bij je ouders, dus daarom wou je hem niet terug weghalen. Je dacht dan eerder aan Gos dan aan jezelf.
Als je Gos had teruggehaald dan zou Virolai misschien niet van je gezelschap hebben kunnen genieten.
We maken soms fouten waaruit we kunnen leren, zodat we keer daarna het goed kunnen doen, dat is ok. Maar hier heb je jezelf niks te verwijten.
xo
Altijd erg als je een huisdier moet afgeven en hoe erg je ook je best doet, soms dwingen omstandigheden je tot zulke beslissingen.
Ik ben er zeker van dat Gosje heel goed opgevangen is door je ouders en als ik je verhalen over Virolai lees, het heeft toch veel goed gemaakt hé Sas.
Knuffel Virolai nog maar eens extra en om even op je vorige blogs terug te komen, een plak-vriendje zou ik wel zien zitten, al was het maar voor even … Helaas vrees ik dat plak-vriendjes nog moeten uitgevonden worden en anders lopen ze aan het andere uiterste van mijn leven.
knuf
Lieve Saskia,
Ik sluit me volledig aan bij de vorige troostende commentaren. Troost jezelf met de mooie momenten en het feit dat Gosje altijd een plaatsje in je hart zal hebben. Extra dikke, warme knuffel (ook van Leo).
Een warme knuffel van mij er bovenop…
Je deed wat je het beste leek… maar ik begrijp je gevoel…
Het feit dat je inziet dat je niet volmaakt bent, dat is het allerbelangrijkste. En Gos, die zit nu in de hondenhemel en wil niet dat jij te lang stilstaat bij wat had kunnen zijn… Hij had het goed! Daar moet je aan denken!!!