Under Milkwood
Virolai en ik liepen naar Zolder om kaartjes te kopen voor “Onder het Melkwoud” van Dylan Thomas (vertaling Hugo Claus). Ja, vrienden, dat wordt hier op 23 maart ijskoud opgevoerd door Jan Decleir en nog iemand!
Ik vroeg twee kaartjes en die mevrouw zei: “20 euro.”. Ik zei, met een knikje naar Virolai: “Zij is wel nog minderjarig, ik weet niet of er een korting is?”. Die mevrouw dacht dat ik het over een kind had dat ik mee wilde nemen en vroeg hoe oud ze was en ik, die dacht dat ze meegrapte, zei: “Vijf” en het werd nog een heel gedoe om uit te leggen dat ik de hond bedoelde en dat ik wel wist dat een hond, tenzij hulphond, niet binnen mag in de zaal. En dat ik weet dat Under Milkwood voor een vijfjarige misschien niet helemaal gepast is. En dat ik eigenlijk gewoon een volwassene mee wilde nemen die al in de computer zat (itt uw dienaar die er nog in moest worden gezet en gestraft werd met “En dus geen kind?”, wat een beetje buiten proporties hard was)
Kortom: mijn flauwe lolletje moest zo worden uitgespit dat het laatste stukje grap er helemaal af was!
De geliefde en betreurde Daniil Charms maakte soms van die grapjes. Zo ging hij bijvoorbeeld aankloppen bij een krantenkiosk en vroeg dan: “Woont hier misschien de heer Ivanov?”. Zoiets vind ik leuk, maar tegelijk durf/wil ik niet zo excentriek zijn als hij, waardoor mijn halfslachtige gedoe helemaal niet geniaal overkomt, alleen maar raar.
Toch was dit wat me vandaag gelukkig maakte: dat ik kaartjes heb voor Onder het Melkwoud, dat ik jaren geleden eens in Londen opgevoerd zag, hoogst merkwaardige en onvergetelijke voorstelling!
4 Responses to “Under Milkwood”
Leave a Reply
Amuseer je: heb jan decleir erover geïnterviewd en hij was zo enthousiast dat het niet anderes kan dan keigoed zijn.
Doet me denken aan die keer dat ik in London naar een tentoonstelling in mijn favoriete doe-museum ‘the natural history museum’ ging en de vrouw aan de kassa vroeg ‘just one?’
‘t was zo’n tentoonstelling die vooral voor (grote) kinderen was gemaakt, dus ze verwachtte misschien dat ik een kind bij had)
en ik zei “yes, unless I have to pay too for my imaginary friend.”
Waarop de vrouw zei: “no, not today, they only pay on Tuesdays” :o)
Ik vond ze meteen sympathiek.
ocharme meid toch, dat ze je humor niet wou snappen… wat jammer, voor haar vooral eigenlijk hoor! ik maak ook soms zo’n grapjes, eigenlijk meer in de zin van wat Veerle hier schrijft, want ja, een hond heb ik niet hé!
en het is zo leuk als de ander je begrijpt… maar je hebt toch maar mooi je 2 kaartjes voor een mooie voorstelling… moet wel iets bijzonders zijn als je er ‘opnieuw’ heen gaat…
Hier een link naar de ‘theatrical trailer’ van 1972:
http://www.youtube.com/watch?v=g3VJmQZ3l_I
geniaal!